Ervaringverhaal:

Jantine
‘Pas in het ziekenhuis hoorde ik dat ik een zoon had’

Jantine verloor haar baby door een acute HELLP-aanval tijdens de bevalling. ‘Bij 32 weken zwangerschap begon ik mij opeens niet meer zo lekker te voelen. Tot die tijd verliep alles prima. Maar nu voelde ik me ziek, lamlendig, had veel hoofdpijn.’

‘Mijn huisarts stuurde me door naar het ziekenhuis. De gynaecoloog daar verzekerde mij dat hij geen afwijkingen kon vaststellen; de baby groeide goed. Toen ik mij na een paar weken nog steeds beroerd voelde, ben ik weer terug gegaan.

In het ziekenhuis werd mijn bloeddruk nagekeken, bloed geprikt en een echo gemaakt. Maar alles leek in orde. Mijn klachten hoorden volgens de arts gewoon bij het einde van de zwangerschap. Ik hoefde mij geen zorgen te maken.

Acuut insult
Na ruim 40 weken begon de bevalling. En toen ging het mis. Terwijl ik het bad vol liet lopen, kreeg ik opeens het gevoel alsof ik een hartaanval kreeg. Ik klapte voorover op de grond, kreeg een soort stuip en raakte buiten bewustzijn. Ik had een eclamptisch insult, het gevolg van een sluimerend HELLP syndroom. Ruim twintig minuten ben ik van de wereld geweest. Daarna ben ik, met hulp van de toegesnelde huisarts, bevallen van Joost. Op de badkamervloer, terwijl ik in een soort comateuze toestand was.

Geen hersenactiviteit
Joost woog negen pond, maar was blauw en ademde niet. Hij werd gereanimeerd en is daarna gelijk naar het ziekenhuis gebracht. Ik ben er met een tweede ambulance achteraan gegaan. Omdat ik zware bloedingen had, moest ik eerst worden verzorgd. Pas daarna hoorde ik dat een zoon had gekregen.

In het ziekenhuis bleek dat Joost geen hersenactiviteit had. Zijn apgarscore was nul. Door de onverwachte HELLP aanval was de placenta losgescheurd. Al die tijd dat ik bewusteloos was, kreeg Joost ook geen zuurstof meer in de baarmoeder. De schade was onherstelbaar. Na drie dagen hebben we hem van de beademing gehaald en is hij overleden. We hebben hem eerst nog laten dopen.

Sluimerende HELLP
Een sluimerend HELLP-syndroom was de oorzaak dat ik mij niet goed voelde de laatste maanden van mijn zwangerschap. Maar omdat ik niet álle klassieke symptomen had van deze ziekte- zo groeide de baby goed en mijn bloeddruk was niet heel hoog- is dit niet herkend. Ik heb mij daar heel lang schuldig gevoeld. Had ik dan niet goed genoeg uitgelegd wat er aan de hand was? Ik verwijtte het mezelf.

Dankzij goede psychologische hulp zijn mijn man en ik er weer bovenop gekomen. Natuurlijk hebben we nog steeds veel verdriet, maar we hebben er voor gevochten om door te gaan. Ook voor onze andere zoon, die toen vier jaar was. We wilden ook weer kijken naar wat we wel hadden, anders zijn er alleen maar verliezers.

Ik vertel nu mijn verhaal aan verpleegkundigen en andere zorgverleners. Juist omdat HELLP zich niet altijd in dezelfde vorm manifesteert, is het zo belangrijk dat hier voldoende kennis over is. Want de gevolgen kunnen verschrikkelijk zijn.“

Terug naar ervaringsverhalen

Steun ons en help babysterfte in Nederland te verminderen. Want een gezond geboren baby, dat gun je toch iedereen.