9 maanden lang deed ik alles om me voor te bereiden op de komst van ons eerste kindje.

door Hiske Kuilman

Ik was er helemaal klaar voor. Met 41 weken braken mijn vliezen. Nadat de weeën uiteindelijk niet vanzelf op gang kwamen, werd ik in het ziekenhuis opgenomen om de bevalling op te wekken. De bevalling was heftig en eindigde in een spoedkeizersnede. Binnen 10 minuten lag ik op de OK en niet veel later werd Hugo uit mijn buik getild. Maar het was stil. Veel te stil.

Waar iedereen verwachtte dat hij zou gaan huilen, gebeurde er niets. Ik had al snel door dat het niet goed was. Terwijl Hugo werd omringt door artsen en verpleegkundigen, lag ik volledig verdoofd van de ruggenprik en emoties toe te kijken. Er kwamen steeds meer mensen de kamer binnen. Ik hoorde dat ze hem aan het beademen waren. Maar ik voelde dat het te laat was. Hugo was er niet meer. Onze prachtige zoon werd volledig onverwacht en onverklaarbaar stil geboren.

Na een half uur vroeg de kinderarts onze toestemming om te stoppen met de beademing. Je hoort jezelf toestemming geven, terwijl je met alles wat je in je hebt heel hard nee wilt schreeuwen. Ik kreeg onze volmaakte en volgroeide zoon gewikkeld in doeken in mijn armen. Het leek net of hij sliep. Hij was zo ontzettend mooi. Ik wilde niet geloven dat hij niet elk moment zijn ogen open zou doen of zou gaan huilen. Hoe kon het dat de baby die ik 9 maanden lang in mijn buik had gevoeld er nu ineens niet meer was? Ik was moeder geworden, maar ik had geen baby om voor te zorgen.

We namen Hugo mee naar huis, zodat hij in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje kon liggen. Het was zo fijn om hem vlakbij te hebben, zodat we afscheid konden nemen in onze eigen omgeving en op onze eigen manier. 8 dagen later moesten we hem loslaten. De zon scheen. Onze families en vrienden waren er. Maar wij moesten onze prachtige baby begraven.

Dankzij Hugo help ik nu andere vrouwen die een baby zijn verloren tijdens de zwangerschap, bevalling of kort daarna. Omdat het einde van het leven van je baby, niet het einde van jouw leven hoeft te zijn.

Hiske schreef een e-book en zette haar leven in het teken van het helpen van andere vrouwen die een baby zijn verloren. Bekijk haar website.